นามที่ปรากฏในพระราชนิพนธ์
        ๑. พระวชิรญาณเถระ คือพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
        ๒. พระพรหมสรเถระ คือพระญาณรักขิต (สุข) วัดบรมนิวาศ
ต่อมาลาสิกขา ได้เป็นที่พระธรรมการบดี
        ๓. พระธรรมสิริเถระ คือพระเทพโมลี (เอี่ยม) วัดเคลือวัลย์
        ๔. พระพุทธสิริเถระ คือสมเด็จพระวันรัต (ทับ) วัดโสมนัสวิหาร
        ๕. พระปัญญาอรรคเถระ คือสมเด็จกรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์
        ๖. พระธรรมรักขิตเถระ คือพระครูปลัดทัต วัดบวรนิเวศ
ต่อมาลาสิกขา ได้เป็นที่พระศรีภูริปรีชา
        ๗. พระโสภิตเถระ คือพระศรีวิสุทธิวงศ์ (ฟัก) วัดบวรวนิเวศ
ต่อมาลาสิกขา ได้เป็นที่พระยาศรีสุนทรโวหาร
        ๘. พระพุทธิสัณหเถระ คือพระอมรโมลี (นพ) วัดบุปผาราม
        ๙. พระปุสสเถระ คือสมเด็จพระสังฆราช (สา) วัดราชประดิษฐ์
(เมื่อบวชครั้งหลังมีนามฉายาว่า ปุสฺสเทโว)
        ๑๐. พระสุวัฑฒเถระ คือพระปลัดเรือง วัดบวรนิเวศ

        “เมื่อพระเจ้าแผ่นดินเสร็จเถลิงถวัลยราชสมบัติ ตั้งรัชกาลใหม่ ย่อมพระราชทานยศศักดิ์สนองคุณูปการและเป็นบำเหน็จแก่ผู้มีความชอบมาแต่ก่อน   จึงเลยเป็นประเพณี ซึ่งเรียกว่าแต่ก่อนว่า “พูนบำเหน็จ” ต่อเนื่องกับงานพระราชพิธีบรมราชาภิเษกทุกคราว   แต่ที่เรียกในหนังสือนี้ว่า “เฉลิมศักดิ์” เพราะจะให้หมายความครอบถึงทุกประเภท คือ
        ๑. ตั้งพระราชาคณะ
        ๒. เฉลิมพระเกียรติยศสนองคุณพระราชบุรพการี
        ๓. เลื่อนพระยศเจ้านายที่มีความชอบ
        ๔. เลื่อนยศข้าราชการที่มีความชอบ
        ๕. พระราชทานยศข้าหลวงเดิม
        ๖. ตั้งข้าราชการฝ่ายพระราชวังบวรฯ
        การทรงตั้งพระราชาคณะสงฆ์นับว่าเพื่อเป็นสิริมงคล    ด้วยเป็นการทรงบำเพ็ญพระราชกิจอุปถัมภกพระพุทธศาสนา  แล้วจึงทรงเฉลิมศักดิ์ผู้อื่นต่อไป แต่กำหนดวันซึ่งทรงตั้งแต่งผู้อื่นนั้นแล้วแต่โหรหาฤกษ์หรือสะดวกแก่ราชการ ไม่ได้เรียงเป็นลำดับตามชั้นยศศักดิ์ แต่เพื่อจะให้เป็นความสะดวกแก่ผู้อ่านหนังสือนี้ จะพรรณนาเป็นลำดับไปตามประเภทที่ได้แสดงมา
        ๑. ตั้งพระราชาคณะ
        เมื่อวันพฤหัสบดี เดือน ๑๒ แรม ๑๓ ค่ำ (อันต่อวันพิธีบรมราชาภิเษก)    เวลาเช้าเสด็จออกพระที่นั่งอมริทรวินิจฉัย  ทรงตั้งพระราชาคณะเป็นฤกษ์ ๓ องค์ คือ
        พระมหานุ่ม เปรียญ ๗ ประโยค วัดอมรินทราราม เป็นที่พระกวีวงศ์องค์ ๑ (องค์นี้ต่อมาลาสิกขา)
        พระปลัดแสง เปรียญ ๗ ประโยค วัดราชบูรณะ เป็นที่พระราชมุนีองค์ ๑ (องค์นี้ต่อมาไดเลื่อนที่เป็นพระโพธิวงศาจารย์ ยศเสมอชั้นเทพ แล้วเลื่อนเป็นพระธรรมไตรโลก พระธรรมวโรดม และเป็นสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ในรัชกาลที่ ๕)
        พระปลัดเมตะคู เดช วัดบุปผาราม เป็นพระวิเชียรมุนีองค์ ๑ (องค์นี้อยู่ในตำแหน่งนั้นมาตลอดอายุ)

องค์ที่ ๓. พระวิเชียรมุนี (ภู่)

(ไม่มีข้อมูลประวัติ)

องค์ที่ ๔. พระครูธีรานันทมุนี (สามป้าน)
ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส  พ.ศ. ๒๔๕๔ - พ.ศ. ๒๔๗๘

(ไม่มีข้อมูลประวัติ)