๚๛
โคลงโลกนิติ ๒๘ บท ที่พระวิหาร
วัดบุปผาราม ๛๚ |
| |
|
|
| |
บทที่
๑๑ |
|
| |
๚๛ คว้างพิษบ่คว้างพ้น
พันแขน ตนนา
ไปสพพบรังแตน
แหย่เย้า
ร่ายมนต์ปลุกเสือแสน
องอาจ
ไม้สั้นรันสิ่งเหน้า
แน่ต้องตนเอง ๛๚ |
|
| |
|
|
| |
บทที่
๑๒ |
|
| |
๚๛ หนีเสือขึ้นไม้รอด ปากเสือ
พบต่อแตนดุเหลือ
ต่อยต้อง
หนีแรดร่ายลงเรือ
รอดจาก แรดนา
ปะจระแข้ท่อง
น่านน้ำหนุนเรือ ๛๚ |
|
| |
|
|
| |
บทที่
๑๓ |
|
| |
๚๛ ล่อปลาเหยื่อชอบน้ำ ใจปลา
ล่อทวยโรคด้วยยา
ยื่นให้
ล่อคชพวกพังพา
เดินปก ไปแฮ
ล่อชาติเชื่อไพร่ได้
แต่ด้วยของกิน ๛๚ |
|
| |
|
|
| |
บทที่
๑๔ |
|
| |
๚๛ จนไก่ใช้เป็ดแข้น ขันขาน
นอกรีดมีดแทนขวาน ถากไม้
เคี้ยวอ้อต่างอ้อยหวาน เป็นรส ฤาพ่อ
ขาดขัดดอกไม้ใช้
ดอกหญ้ายามจน ๛๚ |
|
| |
|
|
| |
บทที่
๑๕ |
|
| |
๚๛ ฝูงหงส์หลงเข้าสู่
ฝูงกา
สีหราชเคียงโคคลา
คลาดเคล้า
ม้าต้นระคนฬา
เลวชาติ
นักปราชญ์พาลพาเต้า
สี่นี้ ไฉนงาม ๛๚ |
|
| |
|
|
| |
บทที่
๑๖ |
|
| |
๚๛ กาน้ำดำดิ่งด้น
เอาปลา
กากบคิดใคร่หา
เสพบ้าง
ลงดำล่ำมัจฉา
ชลชาติ
สวะปะคอค้าง
ครึ่งน้ำจมตาย ๛๚ |
|
| |
|
|
| |
บทที่
๑๗ |
|
| |
๚๛ โคควายวายชีพ
เขาหนัง
เป็นสิ่งเป็นอันยัง
อยู่ไซร้
มนุษย์เด็ดดับสูญสัง
ขารร่าง
เป็นชื่อเป็นเสียงได้
แต่ร้ายกับดี ๛๚ |
|
| |
|
|
| |
บทที่
๑๘ |
|
| |
๚๛ นกเพลินพึ่งพุ่มไม้ ใบบัง
ปลาก็ยินดียัง
ย่านกว้าง
จระเข้คิดแสวงวัง
เย็นชื่น
น้ำจิตคนบ่ร้าง
ร่มเกล้า โพธิ์ทอง ๛๚ |
|
| |
|
|
| |
บทที่
๑๙ |
|
| |
๚๛ โสนัขสุนัขพ้อง พบกัน
มันย่อมแสยะยิงฟัน ปากแห้
เฉกเช่นพวกพาลผัน ปะพวก พาลนา
ร้ายต่อร้ายราแต้
ต่างกล้า อวดแข็ง ๛๚ |
|
| |
|
|
| |
บทที่
๒๐ |
|
| |
๚๛ มีเรือรั่ววิดน้ำ
ฤาวาย
มีเจ่งตาบอดพราย
ก่อมก้อ
มีโคกระบือควาย
ปละเปลี่ยว
มีแต่เกวียนขาดล้อ
ลากใช้ปางใด ๛๚ |
|
