ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๓ ทรงโปรดการทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาเป็นพิเศษ ทรงอุดหนุนการสร้างและบูรณะปฏิสังขรณ์วัดมาก ด้วยมีพระราชประสงค์ให้กรุงรัตนโกสินทร์รุ่งเรืองเหมือนอย่างครั้งกรุงศรีอยุธยา ซึ่งเรียกกันในสมัยนั้นว่า “ครั้นบ้านเมืองดี” จนเป็นที่กล่าวขานกันทั่วไปในชั้นหลังนี้ว่า ในรัชกาลที่ ๑ นั้นใครเป็นทหาร ก็โปรด ในรัชกาลที่ ๒ ใครเป็นกวีก็โปรด ส่วนในรัชกาลที่ ๓ ใครสร้างวัดก็โปรด จึงเป็นเหตุให้บรรดาเจ้านาย ขุนนาง และข้าราชการพากันให้ความสนใจต่อการสร้างและปฏิสังขรณ์วัดมากยิ่งขึ้น จะเป็นเพราะความศรัทธาเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา หรือด้วยเหตุผลประการอื่นก็ตาม แต่อย่างน้อยที่สุดก็เป็นการประกาศเกียรติคุณของผู้สร้าง หรือผู้ปฏิสังขรณ์วัดนั้น ๆ

          จากพระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ ฉบับหอสมุดแห่งชาติ ได้รวบรวมวัดที่ทรงได้บูรณะปฏิสังขรณ์ในพระนครนอกพระนคร ๓๕ วัด สร้างขึ้นใหม่ ๔ วัด รวม ๓๙ วัด รวมเจ้าและขุนนางสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมด ๕ วัด บูรณะปฏิสังขรณ์ ๒๕ วัด รวม ๓๐ วัด

        ส่วนมูลเหตุที่ปฏิสังขรณ์นั้น ประการหนึ่ง คงจะเป็นเพราะวัดนี้อยู่ใกล้บ้านสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ ซึ่งมักเป็นประเพณีนิยมของท่านผู้ใหญ่ในตระกูลบุนนาค กล่าวคือสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ หรือสมเด็จเจ้าพระยาองค์ใหญ่ สร้างวัดประยุรวงศาวาส สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิชัยญาติ หรือสมเด็จเจ้าพระยาองค์น้อย ก็สร้างวัดพิชัยญาติการาม ซึ่งอยู่ใกล้บ้านคล้าย ๆ กัน ท่านทั้งสองนั้นเป็นผู้ใหญ่ในตระกูลบุนนาค

        อีกประการหนึ่ง น่าจะเป็นอย่างที่ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงพระนิพนธ์ไว้ในประวัติสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ เมื่อก่อนเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ความตอนหนึ่งว่า

         “เรื่องประวัติเจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ อันเนื่องด้วยการถวายราชสมบัติแก่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ก็เคยได้ยินท่านผู้หลักผู้ใหญ่แต่ก่อนเล่ากันมาว่า เจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ ได้คิดเห็นก่อนบิดาของท่าน (สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์) ว่า ถ้าพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าหัวสวรรคต ราชสมบัติจะต้องได้แก่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าหัว บ้านเมืองจึงจะเป็นปกติต่อไป อาศัยเหตุนั้น ตัวท่านเมื่อยังเป็นที่จมื่นไวยวรนาถ กับเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ เมื่อยังเป็นที่จมื่นราชามาตย์ ซึ่งมีความเห็นพ้องกัน จึงชวนกันปฏิสังขรณ์วัดดอกไม้ ซึ่งอยู่ในสวนแห่งหนึ่งไม่ห่างไกลกับบ้านที่ท่านอยู่นัก แล้วกราบทูลขอคณะสงฆ์ธรรมยุตินิกาย จากพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (ครั้งยังทรงผนวชอยู่) ไปครอง ก็เกิดมีกิจที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ต้องเสด็จไปตรวจตราและสั่งสอนพระสงฆ์ซึ่งออกวัดไปใหม่เนือง ๆ ฝ่ายเจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ กับเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ ก็ได้โอกาสมาเฝ้าแหนเกิดวิสาสะ ประกอบกับสมานฉันท์ในความนิยมศึกษาความรู้ทางข้างฝรั่ง ก็เลยทรงชอบชิดสนิทสนมแต่นั้นมา ครั้งถึงเวลาปัญหาเกิดขึ้นจริงด้วยเรื่องรัชทายาท ท่านทั้งสองก็ได้เป็นกำลังสำคัญอยู่ข้างหลังบิดา ในการที่ขวนขวายให้พร้อมเพรียงกับถวายราชสมบัติแก่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว”

         ข้อความในพระนิพนธ์ดังที่อ้าง แสดงว่ามีเหตุการณ์บางอย่างในทางบ้านเมืองเป็นเหตุให้ท่านทั้งสอง คือเจ้าพระยาศรีสริยวงศ์ กับเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ ปฏิสังขรณ์วัดนี้ขึ้น แล้วเกี่ยวโยงไปถึงเรื่องที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงได้ราชสมบัติในระยะเวลาต่อมาด้วย

         อนึ่ง นายณัฐวุติ สุทธิสงคราม ได้เขียนไว้ในหนังสือประวัติสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ มหาบุรุษ เกี่ยวกับการที่สมเด็จเจ้าพระยา ฯ ท่านคิดอ่านถวายราชสมบัติแด่พระบาทสมเด็จพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ความตอนหนึ่งน่าสนใจยิ่งว่า

         “มีความจริงอยู่ประการหนึ่งว่า ถ้าหากสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ไม่คิดอ่านให้พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จเถลิงถวัลย์ราชสมบัติเป็นพระเจ้าแผ่นดินไทย และไม่สนับสนุนให้พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕ ได้ทรงราชสมบัติสืบสนองต่อมาแล้ว ประวัติศาสตร์แห่งชาติไทยเราจะเปลี่ยนแปลงไปจากที่ทราบกันอยู่เป็นอันมาก เราไม่มีพระเจ้าแผ่นดินอันเป็นประมุขของประเทศ อย่างเช่นพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และเราไม่แน่ใจว่าเมืองไทยเราจะได้ประสพ “พระปิยมหาราช” ผู้ทรงสร้างความเจริญรุ่งเรืองให้แก่เมืองไทยอย่างยิ่งใหญ่ในกาลต่อมา อย่างเช่นพระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวง พระปิยมหาราช ท่านผู้อ่านจะเห็นได้ว่า สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ เป็นหลักสำคัญของประเทศ เป็นมหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่สามารถธำรงรักษาแผ่นดินไว้และกุมบังเหียนประเทศได้ ได้ดำเนินไปสู่ความมั่นคงถาวรตราบเท่าท่านถึงแก่พิราลัย”